فرانسیس فوکویاما (متولد ۱۹۵۲) فیلسوف آمریکایی، متخصص اقتصاد سیاسی و رئیس گروهتوسعه اقتصادی بین‌المللی مدرسه مطالعات پیشرفته بین‌المللی پال ایچ. نیست دانشگاه جان هاپکینز است.

معروف‌ترین کتاب او «پایان تاریخ و آخرین انسان» است که نظریه مشهور «پایان تاریخ» خود را درآن شرح داده است.

میل به بازشناسی هویت فردی، یک ایده بنیادی است که بیشتر رخدادهای حال حاضر سیاستجهانی را به هم مرتبط می‌کند. این امر تنها به مطالعات سیاست‌های هویت در محیط‌های دانشگاهییا به ملی‌گرایی سفیدپوستی- که از دل آن برآمده است- منحصر نمی‌شود، بلکه مرزهای آن تاپدیده‌هایی مانند اوج‌گیری ناگهانی ملی‌گرایی کلاسیک و اسلام سیاسی گسترده می‌شود.

استدلال من این است که بیشتر مواردی که به عنوان محرک اقتصادی در نظر گرفته می‌شوند، درحقیقت ریشه در گرایش به بازشناسی دارد و بنابراین نباید تنها به مفهوم اقتصادی آنها بسنده کرد. این امر پیامد مستقیم چگونگی برخورد ما با پوپولیسم در عصر حاضر است.

به گفته هگل، تاریخ بشری از دل کشمکش برای بازشناسی برآمده است. استدلال او این است که تنهاراه‌حل منطقی در مسئله تمایل به بازشناسی، بازشناسی جهان‌شمولی است که در آن، کرامت هرانسانی به رسمیت شناخته می‌شود. البته این بازشناسی جهان‌شمول همواره توسط اشکال ناقصبازشناسی (ازجمله ملیت، دین، فرقه، نژاد، قومیت، جنسیت یا افرادی که در پی آنند که برتر از دیگرانشناخته شوند) به چالش کشیده شده است.

ظهور سیاست هویتی در لیبرال‌دموکراسی‌های مدرن، یکی از تهدیدهای اصلی است که با آن مواجههستند و اگر نتوانیم به سمت‌وسوی فهم جهان‌شمول‌تری از کرامت انسانی گام برداریم، خود را بهادامه چنین کشمکشی محکوم کرده‌ایم.

نشریه «فایننشیال تایمز» درباره این کتاب نوشته: بهترین روایت درباره اینکه ما چگونه به اینجارسیدیم … گنجینه‌ای ارزشمند و برآمده از تفکرات بزرگ‌ترین نویسندگان تاریخ درباره دموکراسی.

مجله «اکونومیست» هم نوشته: اولین قانون زندگی یک روشنفکر این است که شهرت، دشمن فرزانگیاست. فرانسیس فوکویاما نمونه‌ای استثناست.

در همین زمینه مطالعه کنید:

کلیه حقوق متعلق به وب سایت"کتاب پارسه" می باشد.